Coraz częściej odnoszę wrażenie, że Wyspiarze nie mają poważnych problemów. A skoro nie mają, to sami sobie je tworzą. Dotyczy to także, a może przede wszystkim, tutejszych urzędników. Otóż w ostatnich dniach specjalny posłaniec dostarczył do wszystkich lokali użytkowych w Bath nowe rozporządzenie, które jego zdaniem było bardzo ważne i istotne. Pewnie dlatego za każdym razem gdy wręczał kopertę ozdobioną logiem miejscowego County Council, który jest odpowiednikiem urzędu miasta lub gminy, dopytywał się czy aby na pewno dotrze ona w ręce szefostwa. Kilkustronicowa ulotka, o której ważności zapewniał posłaniec, zawierała dokładne instrukcje dotyczące reklam zewnętrznych. I wcale urzędnikom miejskim nie chodziło tym razem o reklamy czy szyldy wieszane na zewnętrznych ścianach budynków. Przepisy w tej sprawie zostały już uregulowane kilka lat temu i dlatego aby powiesić cokolwiek na zewnętrznej ścianie budynku, najpierw trzeba przejść urzędniczą drogę przez mękę. Tym razem panom żyjącym z pieniędzy podatników chodziło o tzw. potykacze, czyli wolnostojące chodnikowe reklamy. Jak się okazuje tę sprawę wyregulowali bardzo szczegółowo. Pismo zawiera bowiem dokładne instrukcje co do rozmiarów wspomnianych reklam, miejsca w których można je ustawić a także sposobów mocowania. Jak się okazuje, nie można, choćby w obawie przed głupimi dowcipami lub zwykłymi wandalami, przymocować takiej reklamówki łańcuchem do budynku, bowiem konieczne byłoby dziurawienie fasady. Przypięcie do ogrodzenia jest natomiast dopuszczalne, ale w tym przypadku szczegółowo opisano sposób w jaki należy to zrobić. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że nawet zgoda właściciela budynku nic tu nie pomoże. Skoro władze miasta postanowiły tak a nie inaczej, to ich nakazy obowiązują bez wyjątku wszystkich prowadzących działalność gospodarczą na terenie miasta. W tym przypadku nie ma znaczenia czy prowadzący sklepiki, lodziarnie, pizzerie i kafejki są najemcami zajmowanych lokali, czy też ich właścicielami. Względem prawa wszyscy bowiem są równi. Nowe przepisy wchodzą w życie od drugiego kwietnia. A ja oczami wyobraźni widzę tą masę bardzo wąznych urzędników i kontrolerów, którzy od tego dnia przemierzać będż z linijkami w rękach ulice miasta i sprawdzać czy wszystkie wymiary i odległości są zgodne z miejskim rozporządzeniem. Zaiste szczęśliwy jest to kraj, w którym włodarze jednego z miast mają czas na zajmowanie się takimi sprawami.

Dokładnie miesiąc minął od wydarzeń, o których mam zamiar wspomnieć poniżej, ale jakoś tak się złożyło że czas mikołajkowo-świąteczno-noworoczny nie służył temu blogowi. Kilka miesięcy temu wspominałem o Rainerze, dla którego pasją nadrzędną, może oprócz pokera, jest muzyka. Kilka tygodni temu znalazł się on w składzie młodej londyńskiej grupy Collapse. Swoją drogą ciekawy dla mnie jest sam sposób w jaki trafił do zespołu. Zawsze wyobrażałem sobie bowiem, że rockowe kapele powstają w gronie znajomych lub przyjaciół. Być może takie były początki i tej grupy, jednak jesienią ubiegłego roku okazało się, że poszukują nowego basisty. Ogłoszenie takowej treści Rainer znalazł w internecie. Wysłał maila, potem nagranie video i po kilku dniach pojechał na spotkanie, po którym został oficjalnym członkiem Collapse. Grupa nie zdołała jeszcze wypłynąć na szerokie wody. W ubiegłym roku zagrała na kilku letnich festiwalach, wydała także promocyjną EPkę, a debiutancki album ma ukazać się wiosną tego roku. Po raz pierwszy z nowym basistą zespół wystąpił w listopadzie, w jednym z klubów na londyńskim Soho. Natomiast tydzień później supportował kalifornijską gwiazdę metalu DevilDriver podczas koncertu w Cardiff. Wprawdzie tak ostry metal to nie moja muzyczna bajka, ale do Cardiff to niewiele ponad godzina jazdy samochodem, a i słoń na ucho raczej mi nie nadepnął to postanowiłem pojechać, zobaczyć i usłyszeć jak zespół, w którym gra  mój znajomy wypadnie na tle uznanej już gwiazdy. Na miejscu okazało się, że supportujących zespołów jest aż cztery. Cóż, dwa pierwsze, których nazw nawet nie zapamiętałem to absolutna pomyłka. Miałem wrażenie, że młodym muzykom chodzi jedynie o to by zrobić jak najwięcej hałasu i pokręcić długimi włosami. Był to jeden, wielki, nieuporządkowany łomot, przy marnych umiejętnościach muzycznych i scenicznych. Potem grało Collapse. Jak okazało się z tego samego sprzętu, na którym grały poprzedzajace ich zespoły, można było osiągnąć znacznie więcej i podczas ich występu słychać było poszczególne instrumenty, a nawet linię melodyczną, co przy tej muzyce nie jest codziennością (wiem że fani metalu mogą mnie za takie stwierdzenie zagryźć, ale ja nawet na mękach zdania nie zmienię). Na zakończenie wieczoru wystąpiła gwiazda, czyli DevilDriver i... poczułem się co najmniej rozczarowany. Być może to moja wina, bo po występie Collapse od głównych bohaterów spodziewałem się znacznie więcej. Skoro jedni to, jakby nie patrzeć, jeszcze debiutanci, a drudzy to już uznana marka... Cóż, być może były w tym wszystkim nieuchwytne dla mnie niuanse, choć nie mogę pozbyć się wrażenia, że to na czym obecnie Collapse musi się skupić do promocja marki. Bo warsztatowo do najlepszych brakuje im niewiele. Z tego powodu pozostaje jedynie żałować, że nie dojdzie do skutku europejska trasa zespołu wspólnie z inną metalową potęgą jaką jest Gwar, a której start planowano na połowę stycznia.  Teraz okaże się czy menadżerowie zespołu dorastają poziomem do swoich podopiecznych. Ten rok, przy umiejętnym promowaniu zespołu, powinien dać odpowiedź czy dla piątki muzyków z Collapse jest miejsce na szczycie, czy też szczyt już osiągnęli grając na tej samej scenie co DevilDriver.

Zmarł człowiek-legenda. Pierwszy raz usłyszałem o nim w wieku szczenięcym bardzo. Było to mniej więcej w tym samym czasie gdy z jakiegoś rozmytego napisu na murze, przy okazji wakacyjnej wizyty w jakimś dużym polskim mieście dowiedziałem się o istnieniu KPN, a potem w ramach rozmów uświadamiających także o Karcie 77. Wiedziałem, że jest pisarzem. Potem okazało się, że nie tylko pisarzem ale i dramaturgiem oraz, to później, jednym z najwybitniejszych polityków europejskich i myślicielem. O jego wierszach będących kaligramami co nieco słyszałem, ale po raz pierwszy wpadły mi w ręce dzieła jego autorstwa pod koniec lat osiemdziesiątych. Będąc pod wrażeniem sposobu i treści zacząłem się nawet uczyć czeskiego, choć jak dziś wiem, bez większych efektów. Pamiętam jeden z Teatrów Telewizji, na który złożyły się dwie jednoaktówki Havla, bodaj Audiencja i coś jeszcze, z brawurową rolą Mariusza Benoit'a. Być może spektakl został przeniesiony do telewizji wprost z jakiegoś teatru, ale pewności nie mam, a pamięć może mnie zawodzić. W każdym razie w pierwszej części spektaklu, niespełna godzinnej, dwójka aktorów rozmawiając obaliła skrzynkę piwa. Grali tak genialnie, że gdybym oglądał na żywo, pewnie nie powstrzymałbym się i sprawdził co takiego popijali z butelek. Potem jeszcze była anegdota, że na praskich Hradczanach, po prezydenckiej rezydencji, poruszał się rowerem no i zdjęcie ze wspólnego spotkania na piwie z członkami Rolling Stone's. A dziś rano smutna wiadomość.

Koniec emocji piłkarskich na ten rok, no może poza ostatnimi meczami Ligii Europejskiej dziś wieczorem i klubowymi mistrzostwami świata. Ale tak po prawdzie te rozgrywki mało kogo obchodzą, może oprócz kibiców drużyn, które w nich uczestniczą, paru dziennikarzy i statystyków. Właśnie dlatego oglądałem wieczorem zmagania Wisły Kraków z holenderskim Twente, licząc na cud, który raczej nie miał prawa się zdarzyć. Tym bardziej, że nie wszystko zależało od wiślaków. Przyznaję, że około osiemdziesiątej minuty przestałem wierzyć w to, że cokolwiek może się zmienić. A tu niespodzianie w doliczonym czasie gry londyńskie Fulham, grając przed własną publicznością z niewalczącym już o nic duńskim Odense, straciło bramkę i zwycięstwo, a tym samym awans do następnej rundy. Dzięki temu wiosną w pucharze pocieszenia lub słabeuszy, jak kto woli, zagrają dwie drużyny z Kraju nad Wisłą, Legia Warszawa, która zapewniła sobie awans dawno temu i właśnie krakowska Wisła. Już widzę to świętowanie w Kraju nad Wisłą, ten hurraoptymizm i hasła o odradzaniu się polskiej piłki. A wszystko dlatego, że mało kto pamięta kiedy to ostatnio dwie drużyny z tego kraju grały wiosną w europejskich pucharach. Natomiast na Wyspie dla odmiany tragedia i to niemal dokładnie z tego samego powodu, choć owo niemal czyni sporą różnicę. Tu też bowiem mało kto pamięta kiedy ostatnio dwie drużyny z Premier League grały wiosną w Lidze Mistrzów. Tylko dwie. Tragedia dopadła dwa kluby z Manchesteru, które zamiast bić się w przyszłym roku o najwyższe laury i wielkie pieniądze, będą musiały przełknąć gorzką pigułkę rywalizując z europejskimi średniakami w drugiej jakości rozgrywkach. Odpadnięcie z LM klubów z Manchesteru jest tym bardziej rozczarowujące dla miejscowych fanów, że United w ostatnich latach trzykrotnie docierał do finału tychże rozgrywek, a City, wspierane milionami szejkowskich petrodolarów, jeszcze trzy dni temu było jedyną niepokonaną drużyną w lidze angielskiej. Cóż, wniosek z tego wynika jeden: jaka piłkarska codzienność takie sukcesy i takież rozczarowania.

Okrągła rocznica klęski szczęśliwie za nami. Klęski, z której po ośmiu latach zrodził Okrągły Stół i pierwsze, prawie, wolne wybory. Jak jest dzisiaj każdy widzi, mam nadzieję, że widzi i zauważa różnicę i to jak w ostatnich latach zmienił się Kraj nad Wisłą. Jedną ze zmian, jest choćby fakt posiadania paszportu we własnej szufladzie i możlwość decydowania o samym sobie. O tym jak chce się żyć i gdzie. Wolność wyboru, to zdecydowanie najcenniejsza rzecz, obok oczywiście wszystkich przemian gospodarczych i politycznych, jaką można się obecnie cieszyć. Ta wolność wyboru nie powinna jednak padać zaćmą na oczy, nie może być też usprawiedliwieniem dla sklerozy w najlepszym wypadku, lub zwyczajnych kłamstw. Nie dalej jak kilka godzin temu zakończył się w stolicy Kraju nad Wisłą marsz nazwany dumnie Marszem Niepodległości i Solidarności. W zasadzie nie wiem po co, bo ofiary stanu wojennego można uczcić zupełnie inaczej. Bohaterów tego czasu również. Jednak najpewniej nie o to chodziło organizatorom marszu, tym bardziej że większość z nich zwiazana jest z partią systematycznie przegrywającą ostatnio wszystkie możliwe wybory. Wobec tej okoliczności intencje organizatorów stają się jasne. A pamiętając dodatkowo to co zdarzyło się na ulicach Warszawy podczas listopadowego marszu niepodległości nie można mieć wątpliwości, że wyprowadzanie ludzi na ulice pod byle powodem i z radykalnymi, często głupimi hasłami na sztandarach, ma doprowadzić do reakcji służby porządkowe. Najlepiej gdy będzie ona ostra i zdecydowana, tak by można było mówić o nieudolności rządzących, którzy nie radzą sobie z konfliktami społecznymi. Potem będzie można powiedzieć, że jest się jedynym szeryfem zdolnym do zaprowadzenia ładu, porządku i powszechnego szczęścia i dobrobytu w tym zakątku świata. Tak już na zupełnym marginesie to nie przypominam sobie, żeby organizatorzy wczorajszego już marszu organizowali podobne manifestacje przed trzydziestu laty. Nie przypominam sobie nawet ich nazwisk z tamtych czasów, choć byli już wówczas całkiem dorosłymi obywatelami. Przypominam sobie za to całkiem inne nazwiska, ale większość z tych osób nie podziela poglądów organizatorów marszu, dlatego nazywani są zdrajcami. Najbardziej  skandalicznym przykładem z ostatnich dni jest nazwanie w telewizji publicznej Profesora Geremka UB-eckim donosicielem. Nie mam słów dla autora programu, niegdyś niezłego muzyka, który w czasie gębokiego PRL-u mógł przecież korzystać z dobrodziejstw systemu, choćby wyjeżdżając na koncerty ze pośrednictwem Pagartu i jakoś nie spieszno było mu wówczas na barykady. Teraz, tenże muzyk, cudownie przemieniony w radykalnego publicystę, ma czelność firmować swoją osobą obelgi pod kierunkiem człowieka, który od lat siedemdziesiątych związany był z opozycją, za co przed dokładnie trzydziestu laty został na blisko rok internowany. Potem swoją działalnością przysłużył się zarówno Krajowi nad Wisłą jak i całej Europie. Cóż, odwaga dziś znacznie staniała, a najgłośniej obecnie krzyczą ci, którzy przed laty woleli się nie narażać na odwet władzy. Teraz za najgłupsze nawet wypowiedzi i takież hasła na manifestacjach nie grozi im już nic, więc można odreagować frustrację, że prawdziwymi bohaterami zapamiętani zostali inni. A że przy okazji można narazić się na śmieszność, cóż zawsze trzeba ponieść jakieś koszty własne. Lepsza zresztą śmieszność niż więzienie czy ZOMO-wska pałka.